Smoki Wolnych Stad

Objęcia Gwiazd zużywa błysk przyszłości:

Płatki na Wietrze vs Objęcia Gwiazd

Akt.

Rany:
Osąd Gwiazd:

1x lekka [Pęknięcie kości prawego przedramienia, krwawienie wewnętrzne, ból]

Osąd Gwiazd vs Kordialna Łuska

Akt.

Wężowy przybył do Kryształowej Misy, przyciągnięty nadzwyczajnie dziwnym uczuciem kołatającym w jego trzewiach. Podświadomie spodziewał się, kto mógł być prowodyrem tego niecodziennego zdarzenia, a płatki wiśni unoszące się na letnim wietrze jedynie wzmacniały wcześniejsze domysły Rytuału.
Pochylił się ku kamiennej tabliczki, spojrzeniem wodząc od słowa do słowa, aby na samym końcu skupić swą uwagę na różowy płomień. "Dlaczego łudzisz się, że to cokolwiek zmieni?" – głos rozbrzmiał w jego głowie, jedynie potęgując przeszywające go uczucie niepewności. W końcu, na co miał marnować swój cenny czas na zabawę zorganizowaną przez bóstwo? Nie miał już dwudziestu księżyców, a na jego łbie leżało zdecydowanie zbyt dużo obowiązków, a jednak jakaś nadzieja nadal tliła się w jego gadzim umyśle: że może jednak będzie to ciekawe, przyjemne i radosne, tak jakby znów był zaledwie młodym pisklęciem.
Westchnął ciężko, rozglądając się po okolicy. Zauważył kilka smoków mgieł, w tym również i swojego syna z Ravką. Uśmiechnął się lekko w jego kierunku, nie nawoływujac do niego – w końcu potrzebował nieco więcej przestrzeni jako świeżo upieczony adept, zwłaszcza kiedy widocznie dobrze bawił się z Przypaloną.
W końcu ruszył ku misie i wyciągnął z niej jeden z losów, siadając i spokojnie go sobie czytając.

Powiedz komuś, że śnił ci się ostatniej nocy (wymyśl absurdalny sen).

Uśmiechnął się pod nosem, znów obserwując okolicę w poszukiwaniu godnego celu.

Zbłąkany Kolec //Stary się uśmiechnął tylko dwuznacznie hihi

Czuł się niczym nowo wykluty, jak gdyby przemoc gońca rozbudzała w nim wcześniej stłumione w smoczym umyśle emocje. Pragnął śmiać się z całej piersi, widząc strach schowanego w swojej barierze elfa. Był taki potężny i straszny, kiedy goniec pozostawał na smyczy, a teraz to on chował się w swojej własnej klatce!
Radość przeszywała każdy kącik jego umysłu. W końcu był potężny i w końcu wprawiał istoty dookoła w strach. Wystarczyło znaleźć się w ciele silnego drapieżnika obdarzonego mięśniami! W myślach pochwalił zwierzaka, razem z nim skupiając się na kolejnym elfie, bo w końcu mając wspólny cel, zarówno Niemy, jak i goniec w pełni stali się jedną i tą samą istotą. Ekscytacja przeszyła jego ciało, a kolejne wizje posłane zostały do umysłu drapieżnika.
Skacz prosto na niego! Wbij zęby w jego szyję, kiedy siedzi tak odwrócony do nas plecami. Przecież nie różni się on teraz od zwykłego, rozproszonego roślinożercy!

Poruszające się pod jego łuskami mięśnie piekły, jak gdy by każdy ich ruch powodował wbicie w jego skórę tysiąca igieł. Pragnął się przeciągnąć, pobiec gdzieś daleko i rozgrzać zastałe kończyny, które niemalże krzyczały w agonii spowodowanej bezruchem. Czuł, jak jego serce głośno bije, że w jego cielsku nadal pełno było życia, które chwytało się pazurami o wszystko, byleby spróbować jakoś przetrwać. Strach, ból, to wszystko mieszało się w jego głowie, z każdą kolejną sekundą jedynie narastając w sile.
Jego świadomość również zaczęła powoli odpływać w nieznane mu głębiny. Na całe szczęście robiła to powoli i bezboleśnie. Jeszcze kilka sekund bystre myśli zaczęły słabnąć. Czy on aby na pewno był Niemym? A może jednak był pustynnym gońcem? A może był jednym i drugim? A może jedynie obserwatorem, który pojawił się w umyśle bestii?
Tak, musiał być tym ostatnim. Nie panował w końcu nad swoim ciałem. Mógł jedynie próbować, nasuwać pomysły, które dopiero stwór wykonywał.
Czuł jego strach i w pokrętny sposób był w stanie go zrozumieć. Czuł się w końcu niemalże identycznie jak w swoich chorych, zawiłych snach, gdzie świadomość odchodziła gdzieś na boczny plan. Goniec nie był jednak w tym wszystkim sam. Miał w końcu po swojej stronie smoka, który przez przypadek wdarł się w jego umysł.
Nic więc dziwnego, że Niemy próbował dalej uspokajać gońca. Jedynie zwierze spokojne byłby skore do współpracy z nim, pozwoliłoby mu w końcu przejść do jakiegoś realnego działania.
A nawet jeśli nie miał wpływu na to, jak sytuacja się potoczy, to jednak gdzieś w głębi serca wierzył, iż lepiej było umierać, zachowując, chociaż garstkę spokoju.

[Małe wykolejenie do rozwinięcia, jakby się komuś chciało czytać]
Musieli się uspokoić. Wdech i wydech: powtarzał w myślach, zachęcając bestię do tego samego. Niech spróbuje chociaż trochę rozluźnić swoje mięśnie, niech przestaną tak szczypać. Zamiast tego chciał ponownie ruszyć swoją obolałą szyją w prawą stronę, ciekaw tego, co działo się w klatce obok.

To nie pierwszy raz, kiedy Niemy znajdował się nie w swoim własnym ciele. Już raz w śnie doświadczył okropnego żywotu mrówki, a teraz? Teraz nawet nie był pewny tego, kim dokładnie się stał. Zresztą czy aby na pewno „stał” się czymś? Mimowolnie czuł, że nie miał kontroli nad aktualnym ciałem, jak pierwotne odruchy brały czasami górę, otumaniając jego umysł. Ten z kolei wędrował w przeróżne strony. Zastanawiał się, gdzie jest, co dokładnie się stało i co najważniejsze, czy jajko było nadal w jednym kawałku?
Cóż, w tym miejscu raczej ciężko byłoby odnaleźć odpowiedzi na wszystkie te pytania. Musiał podjąć jakieś działanie. Pierwsze co zrobił, to spróbował przechylić swój łeb w takim kierunku, aby kątem oka spojrzeć na swoje własne ciało, albo przynajmniej łapy o ile takowe go podtrzymywały. Spróbował poruszyć długą szyją wyjątkowo powoli jak gdyby niepewny jeszcze siły jego nowych mięśni. Dla Niemego z pewnością było to dziwne uczucie tkwić w takim umięśnionym ciele, gdzie czuł każde ich napięcie pod łuskami. Świerzbiły go, jak gdyby gotowe do ataku na klatkę, która krępowała jego ruchy. Pomimo tego starał się zachować spokój i nie dać się pierwotnym instynktom. Dobrze wiedział, że próba wydostania się z krępującego go więzienia nie zakończy się zbyt dobrze. Oczami wyobraźni był w stanie zobaczyć, jak z łomotem klatka opada na ziemię, skupiając na sobie uwagę wszystkich tych dwunogów. Gdyby tylko mógł w jakiś sposób porozumieć się z innymi stworzeniami i obmyślić jakiś plan działania… Może gdyby wszyscy spróbowali uciec w jednej chwili, dwunogi nie miałyby szansy na reakcję?
To jednak zdawało się marzeniem ściętej głowy. Czuł w środku, iż nie ma w sobie nawet odrobiny magii, którą mógłby drgnąć, a co dopiero utworzyć jakąś mentalną wiadomość.

// Zgaduje, że jestem pustynnym gońcem

Wymieniam swój kwiat marchwii na wiesiołka od Udanego Połowu

W przeciwieństwie do siostry Rairish jak zwykle relaksował się podczas lotu, wsłuchując się w słowa na temat bogów. Jak dotąd pisklak jeszcze nigdy nie usłyszał o istnieniu aż tak potężnych bytów. Ile ich było i czym dokładnie zajmował się każdy z nich? Rai na samą myśl poczuł wyrywający go ze spokoju zew, pragnący zdobycia wszystkich możliwych informacji na ich temat. Dziś jednak nie było za bardzo szansy na to, aby ponownie poruszyć ten temat ze swoim rodzicem.
Po wylądowaniu młodzik zaczął rozglądać się po okolicy. Pole było przepiękne, pełne przeróżnych barw. Rairish aż zignorował rzeczy przyniesione przez Ceba, zauroczony pięknem przyrody. Prędko „zanurkował w kwiatach” przyglądając się każdemu z osobna. W końcu powrócił do swojego opiekuna, obserwując, jak ten zaplata rośliny w wianek. Zapamiętywał, jak wyglądała praca jego łap, aby wkrótce ją powtórzyć.
W końcu pisklak ponownie wrócil do poszukiwania kwiatów tym razem zrywając te, które miały stanowić jego bukiet. Jego uwagę przykuły mało rozchwytywane przez innych, czarne róże, które po dokładniejszym przyjrzeniu się, były po prostu intensywnie fioletowe. Biedak nawet kilka razy został skaleczony przez ciernie rośliny, lecz to nie zatrzymywało go w dalszej kreacji wianka.
W końcu smok usiadł w miejscu, rozpoczynając plecenie wianka. Jego bazą nie były jednak róże, gdyż te nie miały wystarczająco giętkich łodyg, by móc z nich zrobić coś sensownego. Zamiast tego, Rairish używał innych roślin, na których łodygach pozostawiał jedynie liście. Dopiero do nich wplatał wcześniej wspomniane kwiaty róż. Jego dzieło na pewno było dalekie od perfekcyjnego, ale młodzik ewidentnie bardzo starał się, aby kreacja była schludna.
Po tym wszystkim podbiegł do Ceba i zaprezentował swój trochę ponury, ale wianek.
— Ja też! Korona godna króla! — stwierdził radośnie, pomimo tego, że wianek był stworzony z ciernistych róż.
To jednak nie był koniec przygody smoka, gdyż ten pozostawił kilka róż dla samego siebie. Jedną wplótł sobie w futro na głowie jeszcze przed tym, jak Razzma posadziła mu na łbie swój wianek.
Drugą natomiast postanowił podarować siostrze, również wplatając ją w jej futro.
— Proszę, teraz wyglądamy jeszcze podobniej! — rzucił do siostry, po chwili spoglądając w stronę olbrzymiego drzewa. Na pewno Rai będzie w przyszłości miło wspominać to wydarzenie.

Razzma Sen Zimowy