I M I Ę
Chcesz poznać moją psychikę? Witaj w ruinach. Kiedyś było tu pięknie.
Keezheekoni Nar'larie Aer Malekithea (Iris) → Opętana Łuska → Zmora Opętanych → Intryga Cienia → Upiorny Rytuał.
S T A D O
Perspektywa dobra i zła zależy od przynależności do którejś ze stron.
Cień → Samotnik → Cień.
R A N G A
Szalone ambicje biorą górę nad zdrowym rozsądkiem.
Pisklę → Samotnik → Adeptka → Łowca → Przywódca.
W I E K
Czasem dobrze jest policzyć swój wiek nie w latach, lecz liczbie zdobytych blizn.
5 księżyców w momencie przybycia do wolnych stad, 95 w dniu śmierci (68 dzięki odmładzaniu się).
R A S A
Lepiej zaliczać się do niektórych, niż do wszystkich.
Skrajna .
W Y G L Ą D
Pojawiła się znikąd, niczym upiór, wysunęła się z ciemności, jakby była jej częścią. Zaatakowała bez ostrzeżenia, cichy zabójca, pozbawiony skrupułów i sumienia.
Na pewno widać w niej geny Ankai. W budowie ciała, kształcie pyska, złowrogim i kpiącym spojrzeniu. Samica jest duża, ale to głównie z powodu wielkich skrzydeł. Łuski pokrywające jej ciało są duże i twarde, intensywnie lśniące w świetle i niedostrzegalne w mroku. Nic dziwnego, są bowiem bardzo ciemne. Ciemnofioletowe, chociaż z oddali mogą wydawać się czarne, śnieżnobiałe jednak na szyi, brzuchu i spodzie ogona. Ma bardzo wklęsłe podbrzusze, przez co sprawia wrażenie wychudzonej. Posiada smukłą, wężową sylwetkę, chociaż nie brakuje jej siły – stalowe mięśnie subtelnie rysują się pod ciemną skórą. Cechą charakterystyczną jest ciemnofioletowe wnętrze pyska, czarny, rozwidlony język oraz czarne, ostre, zakrzywione do tyłu kły, przystosowane do cięcia i rozszarpywania zwierzyny. Ślepia przyjęły barwę liliową, widać skaczące w nich fioletowe płomienie, palące rozmówcę i przeszywające go na wylot, świecące intensywnie w mroku. Z żuchwy wystają trzy pary kolców, skierowanych ku ogonowi, zawijanych wokół własnej osi, podobnie jak para długich i ostrych rogów. Z czasem wokół łba samicy pojawiło się więcej mniejszych kolców, okalających głowę, nadających jej bardziej drapieżnego wyglądu. Szyja, podobnie jak w przypadku rodzicielki jest przyozdobiona błoniastym, fioletowym wachlarzem przecinanym pasmami złota i srebra, który zmniejsza się wraz z przechodzeniem ku końcowi szyi, potem znowu rozpościera na grzbiecie i ostatecznie zanika w jednej czwartej ogona. Z obu stron szyi znajdują się białe, świecące symbole o tajemniczym znaczeniu, a od spodniej strony ciągnie się szereg niewielkich, ostrych kolców skierowanych nieco do tyłu. Najbardziej rzuca się w oczy fakt, iż Keezheekoni nie posiada przednich kończyn – zastępują je gigantyczne skrzydła o pokrytej ciemnymi, tygrysimi pasami szaro-liliowej błonie, na których się opiera i które sprawiają, że wydaje się znacznie większa niż jest w rzeczywistości. Błona ta ciągnie się nieco dalej, tworząc swego rodzaju wachlarz wspomagający lot. Tylne łapy mają tylko cztery palce, zakończone czarnymi szponami. Ogon jest zdecydowanie zbyt długi, często włóczy się po ziemi za smoczycą niczym wąż i nie jest niczym zakończony. Warto też wspomnieć o tym, że z kłów fioletowołuskiej sączy się czarny jad. Jej organizm produkuje tą substancję w znaczącym nadmiarze, więc często można dostrzec krople wypływające jej z pyska. To zapewne spadek po drzewnych genach matki – samica nie pluje kwasem, ale dysponuje właśnie takim jadem. Jest on jednak nieszkodliwy, chociaż większość istot o tym nie wie, co cienista wykorzystuje na swoją korzyść by zastraszyć przeciwnika.
C H A R A K T E R
Dobro ma mocny charakter, zło lubi go obnażać.
Noc pośród nieznajomych. Sekrety skryte w mroku.
Ma pokręconą filozofię, roznosi wokół siebie aurę tajemniczego bólu. Jest wielkim labiryntem myśli. Wszystko wokół niej jest mroczne i skryte za dziwną zasłoną, nawet sposób w jaki mówi i działa. Nie potrzeba wiele czasu by zrozumieć, że nie da się całkowicie rozszyfrować samicy. Jej tajemniczość jest nieodłączną częścią jej samej, jak dla mordercy okrucieństwo. Trzeba zdać sobie sprawę, że wszelkie próby rozwikłania jej zagadek są z góry skazane na niepowodzenie.
Ogół charakteru Keezheekoni jest ciężki do opisania, ponieważ samica często kłamie i oszukuje innych dla własnych korzyści – a czasem po prostu po to, by przeżyć. Nosi wiele fałszywych masek i zależnie od sytuacji potrafi zachowywać się zupełnie inaczej. Nie rozumie pojęcia moralności, normy etyczne nic dla niej nie znaczą. Ponad to jest osobnikiem wyjątkowo unikającym towarzystwa, wszystko co tylko może robi sama. Kłamstwo, oszustwa, konflikty, zdrady – to idealne opisanie jej osobowości. Obce jest jej pojęcie honoru, którym po prostu gardzi i do celu dojdzie nawet po trupach. Jeżeli chce kogoś zabić, to poderżnie mu gardło we śnie, zamiast wyzywać na pojedynek. Ze swoją wypaczoną moralnością będzie wręcz twierdzić, że ofiara zawdzięcza jej szybką śmierć. Jej sumienie jest uśpione, a każdy czyn może okazać się zabójczym podstępem. Jest pozbawiona wstydu, skruchy czy poczucia winy. Jej znikome kontakty z innymi smokami służą jej głównie poznawaniu obcych jednostek, jednocześnie nie zdradzając praktycznie żadnych informacji o sobie samej. Uwielbia manipulować innymi, wykorzystywać ich do swoich własnych celów. Nie potrafi się do nikogo przywiązać, obce są jej takie uczucia jak miłość czy czułość, zaufanie również jest niebywałą rzadkością w jej wypadku.
Zazwyczaj jest beznamiętną, spokojną i chłodną osobistością by bezpiecznie skrywać swoje sekrety, ale z biegiem czasu widać, że cząstka charakteru odziedziczona po matce nie wygasła. Wręcz przeciwnie – samica coraz mniej stara się ukrywać swoje emocje, ma tendencje do drwiących uśmiechów, jej ton często jest zabarwiony cynizmem lub szyderstwem, a plany są coraz bardziej przebiegłe. Lubi zawierać układy z innymi smokami. Dotrzymuje umowy – zawsze. Ale na swój pokrętny sposób, rzadko korzystny dla drugiej strony. Chociaż twarda i czasem po prostu bezlitosna, gdzieś w głębi ma w sobie jakąś cząstkę dobra i potrafi to okazać – ale ekstremalnie rzadko i też na swój własny, wypaczony sposób.
Niewątpliwie wciąż fascynują ją różnego rodzaju intrygi, to, co mówi, nadal nie jest jednoznaczne, zawsze ma drugie dno. Sztukę manipulacji opanowała do perfekcji, uwielbia grać z rozmówcą w swoją własną grę, na własnych zasadach. Działa tak, by czerpać korzyści, jednocześnie nie dając nic w zamian... A przynajmniej nic dobrego. Bez problemu wykrywa kłamstwo, doskonale zna smoczą psychikę i jej czułe punkty. Zawsze myśli do przodu, by przewidzieć ruch przeciwnika, jest w stanie przeanalizować wiele różnych scenariuszy.
H I S T O R I A
Jedyne, czego potrzeba do zmiany świata to dobre kłamstwo i rzeka krwi.
Śmierć Ankai Brawurowej z pewnością ucieszyła większość smoków. Było to zakończenie czegoś – koniec swego rodzaju piekła. W ostatnich księżycach jej życia mało kto pamiętał, kim była kiedyś. A mimo wszystko liczyli, że to koniec. Nie wiedzieli jednak, że w mroku jaskini, pośród mgły, cienia, w labiryncie tajemnic, kryje się jajo o skorupce barwy nocnego nieba, rozświetlonego gwiazdami, a jednocześnie skrytego za ciemnymi chmurami. Mówi się, że legenda nie ginie nigdy. To prawda. Legenda po prostu się odradza, w innej postaci, chociaż tak samo mrocznym sercu i duszy. Potężniejsza od wszystkich żywiołów, potężniejsza od fałszywych bogów i ich błogosławieństw.
~ o ~
Zmora Opętanych popełniła samobójstwo w wieku 68 księżyców (faktycznie 95).
