Smoki Wolnych Stad - Karty postaci

Tuvra

« Lista kart

[samotnik][size=120][b]Tuvra :: Smok :: [/b][/size][/samotnik]
[samotnik][b]A:[/b][/samotnik] S: 1| W: 1| Z: 2| M: 1| P: 3| A: 1
[samotnik][b]U:[/b][/samotnik] B,L,O,A: 1| Kż,Skr,Śl: 2
[samotnik][b]Atuty:[/b][/samotnik] Zdrów jak ryba, Bogaty z rodu

[i][b]Kalectwa:[/b] –
[b]Stan zdrowia:[/b] –; -[/i] 

[list][size=85][samotnik][b]Języki:[/b][/samotnik]
– 
 
[samotnik][b]Bonusy Aparycyjne:[/b][/samotnik]
– 
 
[samotnik][b]Kryształy:[/b][/samotnik]
– 
 
[samotnik][b]Inne bonusy:[/b][/samotnik]
– możliwość zmiany gatunku żywiołaka – L25, zużyj do końca '26
– ochrona Niewinnych (jednorazowego użytku, do użycia na polowaniu/wyprawie/misji: kiedy zostanie użyta, wszystkie drapieżniki atakujące smoka natychmiast odpuszczają i odchodzą; odesłanych drapieżników nie można zaatakować*)
 
[samotnik][b]Przedmioty użytkowe:[/b][/samotnik]
– eliksiry: – eliksir leczący rany ciężkie
– runy: –
– pożywienie: mięso (niewłasne: 24/4)
– kamienie: 5x rubin, 5x nefryt, 2x szafir
 
[samotnik][b]Przedmioty fabularne:[/b][/samotnik]
– Kostur uziemienia
– bęben obręczowy
– moździerz z tłuczkiem
[/size][/list]

Imię

Tuvra

Stado

Samotnik

Ranga

Smok

Wiek

33 księżyce

Rasa

Bagienny x drzewny

Płeć

Samica

Znak Losu

Valanyan

znaki szczególne

Łuski
Skrzydła błoniaste
Dwie pary łap
Miodowe oczy
Ciało brązowe
Przeciętny wzrost (1,5m)
Znaki szczególne smoka: Czarne z wierzchu i kolorowe u spodu skrzydła.
Kolorowy pancerz, korona rogów i kolce wystające z żuchwy.
Zieje kwasem

━ wygląd

Jak każdy szanujący się ir-korczyk po zdanym teście pełnoletności, Tuvra natychmiast przyciąga uwagę swoim pancerzem. Choć jego oryginalne barwy to ciemny brąz, po ceremonii malowania znaleźć go można wyłącznie na imponujących, trój-rogarzachRogi złączone razem pełniące rolę osłony łba. Nie rogi, żeby podkreślić charakterystyczną, zbliżoną do poroża budowę, ale nie poroże, które jest wymienne. Samce ir-kroczyków częściej mają czwór-rogarze, podczas gdy cała reszta wręcz krzyczy kolorem. Zgodnie z tradycją, jest on bazowany na naturalnych wzorach wewnętrznej błony skrzydeł. Tam natomiast dominuje lekko wychłodzona, mchowa zieleń przecięta opaśle nieregularną ścieżką wiśniowego różu, którą zaś obrysowuje o wiele jaśniejszy, ciepły róż. Ciepła barwa na tle zimnej przypomina trochę wyestetyzowaną ranę oparzeniową, choć od wyobrażenia kontuzji odciągają ścieżki akcentów złożonych z przytłumionej, ciepło nasyconej żółci i szafiru. Dokładnie te same kolory, choć nałożone w sposób bardziej zróżnicowany, prezentują się na wyszlifowanym, lśniącym w słońcu pancerzu oraz dobrze wyrośniętych żuchwarachMasywne, puste w środku wyrostki na żuchwie. Dobrze odżywione ciało Tuvry jest przysadziste, o krótkich, umięśnionych pięciopalcych łapach i grubym u podstawy ogonie. W większości pokryte jest płaską, ciemnobrązową łuską, choć wyjątek dotyczy spodu ogona, szyi i brzucha o popielato-niebieskiej barwie; oraz uszu i nóg, od pierwszego stawu w dół, gdzie brąz jest tak głęboki i matowy, że wpadający w czerń. Podobny kolor występuje także na zewnętrznej błonie skrzydeł.
Niemożliwe do przeoczenia są szerokie, nieregularne łuski, pokrywające boki szyi, okolicę żeber, grzbiet oraz niewielkie fragmenty kończyn w pobliżu barwionej, naturalnej zbroi. Są zbyt giętkie na kolor, ale wytrzymalsze od dominującej powierzchniowo łuski. Dzięki swojej blado-miedzianej barwie przypominają lżejszą warstwę pancerza.
Pysk Tuvry jest masywny, ozdobiony grubymi szablastymi kłami wyrastającymi z profilów dolnej i górnej szczęki. Smocza morda kończy się gwałtownie, wpisując łeb w kształt prostokąta, co może na myśl przywodzić anatomię żółwia. Front szczęki obudowuje parę szerokich, keratynowych, niby-zębów, skrywających rząd faktycznych, szerokich miażdżycieli, zbliżonych budową do zestawu posiadanego przez krokuty. Szczególnie charakterystyczna dla ir-korczyków, poza żuchwarami, jest linia warg wyginających się, nawet przy całkowicie neutralnej ekspresji, w kształt uśmiechu, a także obudowujące je, grube i postrzępione, czarne wargi. Na tle ciemnych łusek i czarnej twardówki wybijają się jasne, miodowe ślepia, często okrążone tradycyjnym, liniowym makijażem.
Refka

━ charakter

Niecierpliwie zdeterminowana zdaje się opisem najkrótszym i najtrafniejszym. Tuvra nigdy nie traci nadziei, ale to nie znaczy że pracując na nią, nie doprowadza samej siebie do szału. Jest osobą o naturalnie dużych emocjach, choć ze względu na swoją kondycję, zmuszona do ich regularnego tłumienia. Wypadek, którego doświadczyła za młodu przekalibrował wszystko do czego przywykła, jednak nie dosadniej niż wymuszona okolicznościami ucieczka ze społeczności. Usiana komplikacjami ścieżka uczyniła z Tuvry jednostkę gruboskórną i niechętną do kolejnych zmian, a jednocześnie boleśnie świadomą, że brak fleksyjności prowadzi do śmierci.
Przyjąwszy rolę autorytetu Tuvra łączy przeciwności zwiniętego w sercu kłębu nerwów i sprzecznego z naturą stoicyzmu. Nie jest może niezdolna do rozrywki, jak na prawdziwą ir-korczankę przystało uwielbia wynajdywanie sposobów na relaks, chociaż przy jej usposobieniu na drodze często staje neurotyczny pracocholizm.
Głęboko kocha swoich zmarłych Feunnów, dlatego jej życiową misją jest wypełnić ich ostatnią wolę.

━ Historia

Wyłożone na wygarbowanych skórach na pozór zwierzęcia przygotowywanego do wyprawienia, spoczywało zwiotczałe jak w zaawansowanej starczyźnieStarczyzna. Nabyta kondycja opisująca generalnie wiotkość i osłabienie wynikające ze starości. Jest osobnym terminem od "starości", gdyż ir-korczycy postrzegają wywołaną wiekiem degeneracje organizmu jak chorobę, smocze cielsko. Wokół wrzawa, bo ani to było zabite, ani schorowane, jedynie niedogodnie nasycone w taki sposób, że mdlało w chwilach emocjonalnych i podniosłych. Gdyby to ostatnie uznać za przyczynę, zdawała się wśród zebranych niedopasowana do okoliczności, która nic w sobie miała z emocjonalnej, czy podniosłej, jedynie rutynową i ostrożną do stopnia podejrzewanej opieszałości. Serce biło jednak w piersi, a niepotrzebne, ale podkreślające zmartwienie, mechaniczne rozwarcie ślepia, udowodniło iż wciąż reaguje na światło.
Tłum artystów i artystek rozpierzchł się wraz z nadejściem opiekuna medycznego, wezwanego trochę za późno w ocenie rzemieślników i trochę za wcześnie w jego własnej. Ciężka jego dłoń plasnęła o rozciągniętą na kamiennym podwyższeniu skórę, coby manieryzmem trochę złośliwym podkreślić, że jego rola jest tutaj bardziej pokazowa i symboliczna. Nachylił się on, dobrze zbrojnie zaopatrzony, że ciężko było w jego funkcję uwierzyć, tuż nad odleciałą gdzieś jaźnią Tuvrą. Oddech miała w normie, nawet jeśli trochę wolny.

– No śpi – oświadczył medyk tonem nie zmartwionym, ale nie entuzjastycznym. Łapę wciąż trzymał przy głowie niedokonanej zmarłej, pazurami skubiąc miękką powierzchnię wykładziny.
– Jak będziecie tak panikować za każdym razem, pewnego razu naprawdę zejdzie, tylko żeby wam wyrządzić intelektualną przysługę. Dajcie jej po prostu trochę czasu, przecież zawsze się budzi

– No tak, ale tym razem nic się takiego nie wydarzyło, ino mieszaliśmy farbę – podkreślił najmniejszy z artystów, tak oplamiony kolorami do ramion, że nikt nie zakwestionowałby jego profesji.

– Może to nuda. Trzeba odświeżyć listę bodźców zapalnych – rzekł śmiertelnie poważnie, chociaż jego zgryźliwa intencja nie umknęła odbiorcom. Drobny malarz, najbardziej żarliwy, wessał powietrze niemal sykiem i wyrzucił je w oburzeniu.
– Taka jest twoja funkcja, żeby koić nie tylko przy kontuzjach, ale pomagać także psychicznie ty nadęty chuju

Medyk zmrużył ślepia i zebranie na moment zamarło. Los tej konwersacji spoczął właśnie na jego barkach, gdyż raz rozżarzone węgielki miały tendencję do rozpalania nowego ogniska. Przekleństwo nie przykleiło się do niego, a właściwie spłynęło po pancerzu jeszcze nim dramatycznie usposobiony ir-korczyk przełknął jego znaczenie.
Taki sposób reakcji, jakkolwiek nieelokwentny, szybko ugruntował medyka, nie w złości, ale zrozumieniu dla współplemieńca. Z emocjami trzeba tu wprost, nawet jak ich nadmiar i dla profesjonalisty bywał irytujący.
– Przecież znacie koleżankę, czasem nakręca się na widok kwiatków. Czy was nie poruszyło pierwsze malowanie? Pewnie powędrowała gdzieś myślami i sama zgotowała sobie taki stan – tym razem wystąpił tonem bardziej mediacyjnym, czego rezultat od razu dojrzał na wcześniej skwaszonych pyskach.

Prawdą jest że oddech wstępującej w dorosłość Tuvry utrzymał się w normie, więc nadzieja dotycząca prawdopodobieństwa jej przeżycia również odżyła. Była w swojej społeczności kochaną jednostką, ale nierzadko ze swoją przypadłością szarpała za struny tej miłości. Żałowała tego oczywiście bardziej niż którykolwiek ze świadków jej omdlenia, zawsze poruszona łzami w kącikach ślepi tych bardziej rzewnych charakterem i zgrzytem zębów tych, którzy gniewali się na wszystko co niewidoczne. Okoliczność, która wymusiła konfrontację artystów z medykiem, była tutaj rzadkim wyjątkiem, tak nieoczywistym, że zabawnym. Wyglądało na to, że faktycznie jedynie odpowiadający za zdrowie ir-korczyk zachował w związku z tym wydarzeniem zimną krew, Tuvra bowiem aż wrzała, nim ostatecznie pozbawiła się przytomności. Nie była dostatecznie wokalna w związku ze swoją ekscytacją, ale wyobrażenie zmieszanych kolorów które miały trafić na jej pancerz, by potem wyszlifowano je i zaprezentowano społeczności wprawiało ją wręcz w dygotanie.

Nakładanie kolorów to sam w sobie długotrwały proces, ale z każdym pociągnięciem szpachli ukazuje nowy ekscytujący obraz, podczas gdy przygotowanie komponentów i dobranie ich właściwym odcieniem do błony skrzydeł, wymaga bardziej warsztatowego skupienia niż artyzmu. Nic dziwnego że większość ir-korczyków bardziej to morzy niż przypieka krwiobieg, choć jak widać od każdej reguły zdarzał się wyjątek. Niechybne w tym przypadku było spostrzeżenie medyka na temat pobudzenia jakie Tuvra potrafiła czerpać na widok kwiatów. Nie doceniała ich za kształty i różnorodność, ale barwy, które można było zeń wydobyć. Nie doprowadzało ją to w prawdzie do omdlenia, choć po wielokroć zwracano jej w związku z nimi uwagę, coby nie wykraczała wytrzymałością ponad swoje fizyczne predyspozycje.

W społeczności złożonej przede wszystkim z wojowników przypadłość ir-korczanki była przyczynkiem wielu łez i frustracji, zwłaszcza dla jednostki szczególnie walecznej za młodu.
Reputacja zdobywczyni ziaren tańczącego płomieniaPodczas samozapłonu drzewa korczanowe posyłają w powietrze nasiona, które czasami zajmują się ogniem. Pali się on aż do wylądowania nasionka na ziemi. Młodzi ir-korczycy latają nad lasem w trakcie pożaru testując swoje umiejętności poprzez łapanie szybujących obiektów i gaszeniu ich w łapach. Jest to ryzykowny proces, zwłaszcza dla tęgich z postury smoków nie dostosowanych tak do zwinnego lotu. Miano zdobywcy zyskuje ten, który zdobędzie takich nasion najwięcej kontrowersyjna, ale z konieczności respektowana wśród dorosłych i wychwalana u młodzieży, przepoczwarzyła się w żartobliwą z czułości "małą starczynkę".
Tuvra nie należała do drobnych gabarytami, więc tytuł tyczył się zwyczajnie jej wieku i nietypowej dla niego słabości.
Niepełnosprawność dla nikogo nie stanowiła powodu, czy usprawiedliwienia dla nieuprzejmości, ale wielu członków nią dotkniętych, decydowało się objąć definiujący własną kondycję, niepoważny tytuł, gdyż tylko on był w stanie opisać tragedię, jednocześnie nie czyniąc z niej potwora, z którym nie dało się walczyć.

Jeszcze nim atmosfera zdołała schłodzić się do okolic normy, na miejsce przybyli kolejni krewni. FuenniNeutralne płciowo określenie na rodzica, nie zdeterminowanego biologicznie, lecz na podstawie obecności. W jakimż to zniecierpliwieniu wyczekiwali dnia, gdy gesty ich łap zdecydują o wzorach zdobiących pancerz ich córki, aż do końca jej dni. Poetycko optymistyczne założenie, gdyż nie jedna aktywność mogła doprowadzić do uszkodzenia, a zatem konieczności odświeżenia zaschniętych warstw koloru, nie przejmowali się jednak tak odległą i niezdefiniowaną przyszłością. To z ich wzorca i pewnie z pomocą równie gorącokrwistych przodków, Tuvra dzierżyła zdolność do zagotowania własnych emocji, w pozornie wybrakowanych duchem sytuacjach. Mieszanka zimnych i ciepłych barw obu osobników, którzy przylgnęli do wychowanki, była dla medyka równie czytelna co wzory trujących żab, szczególnie wyraziste, gdy zagoniło się je w ślepy zaułek. Przy nich nie ważyłby się żartować, choć nie dlatego, że w odpowiedzi wyszczerzyliby na niego zęby. Zmartwienie Fuenny, irracjonalne czy nie, wymagało zwyczajnie innej dozy szacunku i empatii, czego jednostka o jego stanowisku nie zdecydowałaby się podważyć.

Przebudzona z wymuszonego spoczynku, który tak naprawdę niewiele oferował wypocznienia, Tuvra pojęła jak wielkim strachem nakarmiła bliskich. Skwitowała to śmiechem, jedyną reakcją zdolną ująć jednocześnie komiczny absurd i rozżalenie. Jak miała funkcjonować będąc starczynką?
Jak funkcjonować, gdy w przyszłości nie kolory, przemowy liderów, obchodzone święta, czy aktywność fizyczna stawały na drodze, lecz społeczność pragnąca jej śmierci?
Kochała Ir-kor, właśnie dlatego tak wielkie miała emocje, ale Ir-kor nie kochał jej.
Lśniąc przepięknie nasyconymi zieleniami i różem, uciekała przed tymi, którzy je zmieszali, czy wcześniej drżeli o jej zdrowie i żegnała dymem tych, którzy stworzyli jej wzory. Fuenni, najcenniejszy ze skarbów który istniał w całej społeczności, nie mogli zaobserwować jak ich dzieło zmienia odcień w czasie zachodzącego słońca. Zamglone oczy jako ostatni, w sposób możliwy tylko dla zmarłych widziały jedynie płomień, który stopił ich, a popiół nasycił duszą.
Nie widziała jak giną, nikt nie widział, ale Tuvrę godziło to szczególnie boleśnie, bo może, gdyby tylko była przytomna, obserwując mogłaby i zapobiec. Musiała zamiast tego pogodzić się z myślą, że życie zawdzięczała nie sobie, lecz postrzeganemu za zgryźliwego medykowi i jego niepomalowanejBez testu na dorosłość. Młodej. wychowance, którzy ryzykując pojmanie, zawlekli jej ciało daleko od głównego ogniska konfliktu.
Zapewne to jak łatwo poddawało się jej ciało zdecydowało o obsesyjnej determinacji by dotrzymać złożonej Fuennom obietnicy.

Punkty

Fabuły: 0

Atrybuty

Siła: 1
Wytrzymałość: 1
Zręczność: 2
Moc: 1
Percepcja: 3
Aparycja: 1

Umiejętności

Bieg: 1
Lot: 1
Pływanie: 0
Obrona: 1
Atak: 1
Wiedza: 0
Leczenie: 0
Perswazja: 0
Magia:
– obronna: 0
– ataku: 0
– precyzyjna: 0
Kamuflaż: 2
Skradanie: 2
Śledzenie: 2

Umiejętności specjalne

Warzenie eliksirów:
– leczących: 0
– ochronnych: 0
– usprawniających: 0
Tworzenie run:
– ochronnych: 0
– ataku: 0
Błysk przyszłości: 0

Atuty

– Zdrów jak ryba
– Bogaty z rodu
– [grupa druga]
– [grupa trzecia]
– [grupa czwarta]
– [grupa czwarta]

Bonusy

Rasowe:
– odporność na grzybicę, co pozwala hodować epifity i mech na rogach i/lub łuskach;
– może skonsumować ciało drapieżnika z zatrutym mięsem (demon, mantykora, ekimma i topielec) i uzupełnić tym samym pulę głodu stada o 2 jednostki pożywienia, podając link do postu na polowaniu w temacie z Głodem

Inne bonusy:
– możliwość zmiany gatunku żywiołaka – L25, zużyj do końca '26
– ochrona Niewinnych (jednorazowego użytku, do użycia na polowaniu/wyprawie/misji: kiedy zostanie użyta, wszystkie drapieżniki atakujące smoka natychmiast odpuszczają i odchodzą; odesłanych drapieżników nie można zaatakować*)

Pożywienie

Mięso:
– własne: 0/4
– niewłasne: 24/4

Rośliny:
– własne: 0/4
– niewłasne: 0/4

Grzyby:
– własne: 0/4
– niewłasne: 0/4

Inne:
– własne: 0/4
– niewłasne: 0/4

Kamienie szlachetne

5x rubin, 5x nefryt, 2x szafir

Eliksiry

– eliksir leczący rany ciężkie

Runy

–

Zioła

5x mięta, 5x lawenda

Przedmioty fabularne

– Kostur uziemienia
– bęben obręczowy
– moździerz z tłuczkiem

Rany

–

Rehabilitacja

–

Choroby i powikłania

–

odporność na choroby (Zdrów jak ryba)

Kalectwa

–

Mutacje

–

16 czerwca 2026, 13:04 [MOD] Moderator Ekwipunek

15 czerwca 2026, 18:01 Administrator Stan zdrowia

15 czerwca 2026, 17:54 Administrator Stan zdrowia

15 czerwca 2026, 17:54 Administrator Ekwipunek

15 czerwca 2026, 17:44 Administrator Dane karty

15 czerwca 2026, 17:43 Administrator Statystyki

15 czerwca 2026, 17:42 Administrator Ekwipunek

15 czerwca 2026, 17:40 Administrator Atuty i bonusy

15 czerwca 2026, 17:39 Administrator Statystyki

15 czerwca 2026, 10:18 Administrator Utworzenie karty